Day 3: Your Parents

Dag nummer drie is alweer aan de beurt en ditmaal zijn mijn ouders het onderwerp. Mijn ouders hebben ervoor gezorgd dat ik besta, dus op zich niet verkeerd om het hierover te hebben.

Ik ben echt een papa's kindje, en dat ben ik mijn hele leven lang geweest. Van kleins af aan hing ik het liefst altijd bij papa rond en dit is nu nog steeds zo. Mijn vader is altijd mijn grote held geweest, degene die mijn fietsbanden weer deed plakken wanneer ik weer eens doornstruiken ingereden was, degene die mij in bed instopte, degene die mij verzorgde wanneer ik ziek was, degene die mij troostte wanneer ik verdrietig was, degene die trots op mij was, degene die mij overal mee kon helpen, en degene die alles wist en altijd met mijn huiswerk kon helpen en mij de moeilijke dingen uit kon leggen.

Mijn moeder is een heel ander verhaal, ik kan het totaal niet vinden met mijn moeder. Zet ons een uur in een ruimte en verplicht ons te praten en dan is het kijken wie het langst overleefd. Mijn moeder doet aardig wanneer ze iets van mij nodig heeft, en wanneer ik doe wat zij leuk vind dat ik doe: zingen. Ik kan aardig jaloers zijn op vriendinnen die lekker gezellige gaan winkelen of weekendjes weg gaan met moeders.

Ik ben in mijn puberteit nooit echt een makkelijke dochter geweest hoor, maar wie wel? Toen ik op de basisschool zat was ik aardig slim, ik hoorde bij de slimme groep van de klas en iedereen dacht dat ik later toch zeker wel een goede opleiding op de universiteit ging doen. Met een atheneum advies verliet ik de basisschool en door mijn luiheid, laksheid, brutaliteit en mentaliteit ben ik aardig gezakt totdat ik geslaagd was op VMBO-t. Toen heb ik 2,5 jaar een opleiding tot juridisch medeweker gevolgd totdat ik er bij mijn stage erachter kwam dat ik gewoon geen persoon ben die de hele dag achter de computer kan zitten en stomme administratieve juridische dingetjes gaat doen. Toen ben ik uiteindelijk ook met deze opleiding gestopt en dat heeft mijn ouders behoorlijk teleurgesteld.

Mijn ouders zijn overigens absoluut niet streng meer, maar dat zal ook door mijn leeftijd komen. Een twintigjarige kun je ook eigenlijk weinig meer verbieden. Vroeger kreeg ik van mijn moeder om het minst of geringste straf vooral wanneer het over kamer opruimen ging. Wanneer ik mijn kamer weer de metamorfose had laten ondergaan tot varkensstal werd mijn monitor van mijn kamer gehaald en mocht ik weer zo lang niet op internet. Echt een ware hel was dat zeg, ben blij dat ik daarvan af ben.

Mijn vader is inmiddels 56 en mijn moeder 54, en dat klinkt echt ontzettend oud. Mijn vader plaag ik regelmatig met z'n leeftijd en mijn broers doen vrolijk mee. Hij kan er tegen, mijn moeder niet.

Nouja, je hebt het wel een beetje kunnen volgen zo over mijn ouders. Ik ben absoluut een papa's kindje en kan het goed met hem vinden. Hetgeen waar ik preken over krijg van hem zijn eigenlijk maar twee dingen: Mijn kamer die gewoon altijd een rotzooi is, en dat ik altijd te laat ben voor alles.

Dit ben ik met mijn papa. Rechts een aantal jaar geleden in Brugge, en links een jaar geleden in Zeeland. Mijn paps is op vakantie overigens echt de zo'n typische toerist, haha. Fotocamera om z'n nek hangen. Oh, het is ook zo'n type 'sokken in sandalen', iets waar ik hem ook altijd mee uitlach, maar hij vind het juist lekker zitten. =')